Z doświadczenia (na szczęście nie swojego) wiem, że związki z potrzeby niebycia samemu prawie nigdy się nie udają. Wcześniej czy później jedna ze stron się dusi, albo emocje za szybko się wypalają i jeśli trwają nadal razem to tylko siłą rozpędu i właśnie strachem przed samotnością.
Ja zawsze uciekałem przed kobietami, które sam na sam ze sobą nie potrafią żyć i do życia potrzebują kogoś. Preferuję niezależne inteligentne kobiety...
Oczywiście fajnie jest mieć kogoś, do kogo zawsze można się przytulić, z kimś dzielić życie - ale to tylko dodatek a nie cel sam w sobie. Związek to dwie niezależne osoby, które są ze sobą, bo akurat im razem po drodze, a nie dlatego, że nie mogą bez siebie żyć. To zdrowe podejście.

życie bez miłości na dłuższą metę jest bardzo puste. ja osobiście uwielbiam stan zakochania i wszelkie emocje oraz odczucia temu towrzyaszące. jest wtedy we mnie więcej szaleństwa, radości, pasji, uśmiechu-więcej wszystkiego, po prostu promieniuję jak jakiś neon. ;]
miłości, samej w sobie, nie przeżyłam, zawsze kończę na zauroczeniu, zakochaniu.
ostatnio przeczytałam interesującą książkę, 'czy mężczyźni są światu potrzebni?' utkwioło mi w pamięci, iż większość związków konćzy się po 7 latach, ponieważ stan zakochania nieubłagalnie mija w najlepszym wypadku w połowie piątego roku, a endrofimy pojawiają się tylko podczas coraz rzadszych zbliżeń. już nie ma w nas takiego entuzjazmu i wszystko się wypala, a my jesteśmy nastawieni na poszukiwanie nowych doznań, zdobyczy, ponieważ to właśnie stan zakochania nas 'napędza. ;]
zdesperowane, niesamodzielne kobiety, bojące się, iż mężczyzna się nimi nudzi i niebaem je zostawi, w takim momencie rodzą dzidzusia, który to utrzymuje zwiazek jeszcze jakieś 2-3 lata.
Trochę odbiegłam od tematu, jednakże zmierzam do tego, iż potrzebni nam są przyjaciele, realizacja własnych marzeń i umięjętność bycia sam na sam ze sobą. są takie momenty, kiedy sami dla siebie jesteśmy wszechświatem i kiedy nasz wszechświat stanowi druga osoba-ta do przytulania i kochania.
człowiek nie jest stowrzony do życia samotnie.
a zresztą, we dwoje zawsze raźniej. ;)
mam to szczęście, iż potrafiłam się spełniać będąc w związku przez 2 lata i potrafię się spełniać teraz, kiedy nie jestem do nikogo uwiązana. oba te stany mają wady i zalety, dlatego najlepiej przeplatać je ze sobą. ;))
ahh, to się rozpisałam. jak nigdy.
kochanku, szeczę Ci do ucha przyjemnej nocy i ślę ciepły uśmiech na dobranoc. :))

Dobre :D Oczywiście widzę ,że sprowokowałeś burzliwą dyskusję.
Nie mniej jednak ja będę się skromnie wypowiadać.
Okres takich przemyśleń mam już za sobą.
Zauważyłeś ,że coraz mniej modne jest bycie singlem?
Ja zawsze znajdę sobie jakieś zajęcie i przyznaję ,że z wiekiem nabieram ogólnego podejścia do różnych spraw, dlatego też jakoś temu podołam pomimo tego że jestem sama.

omegas1980 - trafne spostrzeżenie

lina.ob - bardzo kobiecy punkt widzenia z tym Wszechświatem :-)
P.S. Jeszcze do tego dojdziemy :-)

pappillon - właściwie podzielasz moją opinię. Powinienem zmienić tytuł notki na "Po co nam Ktoś na stałe?" żeby moje intencje stały się jaśniejsze. Nie jestem w żadnym wypadkiem za ascezą i samotniczym trybem życia w ogóle, bo to kolejna skrajność. Trudno wtedy rónież o to, o czym pisałem "a życie seksualne dopiero właśnie nabiera uroku..." ;-)
Ale cały sens tkwi w tym, że nie ma takiej potrzeby, żeby być z Kimś na siłę na zawsze. Bardziej ludzka jest raczej mnoga liczba życiowych partnerów czy partnerek, prawda?

mrraau - przerażający komentarz. Odwróć na chwilę priorytety, a docenisz smak życia. Poza tym wcale nie musi być tak, że będziemy sami na starość. Mając więcej czasu teraz i rónocześnie więcej możliwości, zarobisz spokojnie na przystojnego, młodego pielęgniarza ;-)

zielony.lisc - to już nie moda, to rzeczywistość.
Prawda, że poczucie pokonanych samodzielnie problemów dostarcza nam niezwykłego przypływu siły? Chciałabyś to zmienić? Nie wierzę :-)

ml76 - nie ma potrzeby rozkładać pytania na czynniki formalne, ważne to złapać sens, a tutaj Twojej odpowiedzi brakuje.

...jesteśmy tu razem.. to niemal jak randka:)))

Śpij dobrze:)) -muszę rzeczywiście pójść spać bo głupstwa w głowie szaleją...

lina.ob - I taki stan lubie najbardziej ;-) no to buziak :-*, skoro zaczynasz szaleć to zdążę zaparzyć herbatę zanim zaśniesz ;-)))

Świetnie jest się realizować, spotykać ze znajomymi bez oporów, ale w końcu przychodzi taki moment że chciałbyś być z kimś, z kim mógłbyś dzielić to co już osiągnąłeś. Ten ktoś to jest osoba, która Cię zrozumie, pomoże i sprawi że mimo wszystko życie będzie łatwiejsze. A przecież i tak jest tak, że ze swoimi problemami musisz uporać się sam, ta druga osoba tylko może Cię wesprzeć. Pozdrawiam

Kochanku :), widocznie mamy zupełnie inne doświadczenia i podejścia, to też zależy na od tego jakie osoby napotkałeś na swojej drodze. Dla mnie życie z kimś jest o wiele łatwiejsze, niż bycie samemu. Chociaż i tak dostrzegam plusy nie bycia w związku :)

Może to i banalne, ale życie staje się łatwiejsze, takie lżejsze. Masz zrozumienie drugiej osoby, poczucie że jest ktoś kto o Ciebie dba, to że czasem nie używając słów potrafisz wyrazić swoje najgłębsze emocje, a ta osoba zna Cię na tyle dobrze że je bezbłędnie zinterpretuje, szczere rozmowy po nocach, pomimo tego że trzeba rano wstać, masz bezgraniczną miłość i zaufanie. Tylko, że ja nie piszę tu o jakimkolwiek związku, ale o związku z miłości. Niby ideał, ale istnieje.

Widzisz kochanku i tu mały paradoksik. ja się właśnie niedawno z tym kimś rozstałam. Tak po prostu. Trudno to wytłumaczyć, sama do końca nie rozumiem. Chociaż i tak widujemy się prawie codziennie. Kim ja dla drugiej osoby jestem??? Jestem i byłam najbliższą mu osobą, najbardziej zaufaną. Wiem, bo widzę.

undermyskin - mamy i odpowiedź... szkoda, ale tylko z jednej strony szkoda :-) Bądź zawsze ważna dla siebie, choć każdy żyje własnym życiem...

pappillon - dobrze jest czasem zwierzyć się Kochankowi :-) Następna notka za jakiś czas, chociaż znając Wasz Kobiecy Instynkt wiecie o czym napiszę...
Strasznie się hamuję, żeby nie napisać, że też idę pod prysznic... i jakoś nie mogę... ufff ;-)))

pappillon - :-) Dobranoc...

"Gania człowieka ciągła tęsknota za Kimś". tacy jesteśmy. odgórnie.
nie wierzę w samowystarczalność, idealne życie w pojedynkę i szczerą miłość do samotności.
wierzę w niepowtarzalność związków, samoświadomość i szacunek dla autonomii ludzi, z którymi się wiążemy.

w ósmym roku wspólnym, nadal wierzę:)

pozdrawiam
d.

Tak niewiele wystarczyło by stan euforii zaistniał:)) a ta herbata... lubię ją z Tobą pić:)))
Napisałeś że to bardzo kobiecy punkt widzenia- ale ja jestem kobietą:))) przecież wiesz... natomiast wynika on z tego ,że odczuwasz swoje istnienie w sytuacji w której masz jakiś punkt odniesienia... kogoś w kim odbijasz się, Ty sam, jak w lustrze... dlatego mimo wszystko szukamy tego co zaświeci w momencie w którym i my świecimy:)))
PS. wiem że jeszcze do tego dojdziemy ... jestem bardzo ciekawa puenty:)) całus

pappillon - od przybytku głowa nie boli... :-)

depresjonistka - i życzę Ci jak najlepiej :-)

anglistkaa - uśmiałem się szczerze, aczkolwiek trochę boleśnie, bo to dobre pytanie, ale do mojej ex wbrew pozorom, a nie do mnie.

Pamiętacie historyjkę o lisie z Małego Księcia? Przyswoiłem ją tak naturalnie, że stała się również moją. Do czasu zderzenia z Rzeczywistością...

lina.ob - :-)

czekoladaitabasco - jesteś w najlepszym momencie, by zajrzeć tak naprawdę w siebie, a nie w innych. Nie zmarnuj tego, pracujesz na to już z 15 lat...

Coraz częściej dochodzę do wniosku, że w związkach miłość pojawia się bardzo rzadko lub prawie nigdy. Rozejrzyjcie się dookoła.... i gdzie ta miłość? Ta prawdziwa, bezwarunkowa, pełna oddania itd.? Nie ma jej, bo nie o nią tak naprawdę w związku chodzi... chociaż wszyscy o niej mówią i powtarzają w kółko: kocham.

moja na pewno nie boli ;] wspominałam już chyba, że jestem zachłanna? dużo, dużo wszystkiego dla mnie. ;)
jutro nareszcie piątek, szpilka i nowy świat witają mnie-jak ja lubię wypady w tamte okolice. warszawa, piękna nocą. gdzieniegdzie.

Może dlatego, że radość dzielona z kimś jest podwójną radością, a smutek - kiedy ktoś jest przy nas w smutku - jest tylko połową smutku?
I jeszcze wino i muzyka - jeżeli dzieli się je z kimś kogo się kocha to jest to metafizyka, przyjaźń i inne tym podobne rzeczy tego nie zastąpia :)

ja właśnie o tym... miłość jest bezwarunkowa i dlatego tak smakuje...jednak nie ma to nic wspólnego z byciem z kimś by być tylko po to by zapełnić miejsce obok na poduszce...zatem miłosć absolutnie tak ale właśnie ta prawdziwa bez zamienników w postaci kogokolwiek byle był...
i zaglądam w siebie ostanio częściej niż kiedykolwiek...
pozdrawiam

Nie..nie czytam komentarzy. Za dużo, a pora poźna;))
Zastanawiam się nad Twoimi refleksjami...bo to jest tak, że miłości pragniemy i od niej uciekamy. Człowiek - bez względu na płec ma naturę mysliwego, wiecznego poszukiwacza i trudno mu przezyc zycie z jedną "zdobyczą" ;), a tym bardziej, że zdobycz ...powszednieje.

K. ja tutaj nie wspominam o problemach. Mówię o zwykłych zmaganiach dnia. To rutyna. Czasem chciałoby się ją przełamać.
Reszta to są chwile.

K. skrót od Kochanka.

pappillon - i jak piątkowy wieczór? :-)

ml76 - tylko zdrowe związki ludzi nieokaleczonych psychicznie, o stabilnych osobowościach mają szanse przetrwać mimo zmian, które zawsze następują w dłuższym okresie czasu. Mam nadzieję, że tak jest u Ciebie, wszystko na to wskazuje :-)

brunello_di_montalcino - idealizujesz. naprawdę masz takie doświadczenia?

lina.ob - uśmiecham się do Ciebie :-))) z ogromną sympatią :-). Wcale nie uważam, że musimy być sami, wręcz przeciwnie ;-) Natomiast na pewno nie na stałe za wszelką cenę.

czekoladaitabasco - tak jest, pozdrawiam!

eva-ewa - ciekawe, czy to jednak domena mężczyzn czy kobiet, czy może płeć nie ma już znaczenia?

daria_nowak - na pewno jest to właściwa kolejność :-)

zielony.lisc - decydując sama o własnym czasie, masz mnóstwo możliwości na przełamanie rutyny. Nie korzystasz z nich?

wzgorza_megido - mam również podobne doświadczenia... tylko po pewnym czasie okazało się, że tak naprawdę nie zmieniło się nic... i klęska. Nikt nas nie wyręczy w staraniach o dobro związku...
Pozdrawiam!

Zgadzam się całkowicie, i dlatego ten Ktoś powinien być i przyjacielem, i kochankiem, i rodziną, i tą lepszą częścią nas samych. Jeśli nie jest, to faktycznie lepiej spróbować żyć samemu.

K. jeśli uważasz ,że kolejna książka, praca czy jakakolwiek inna na pozór nie rutynowa rzecz pozwala przełamać nudę, to się nie zgodzę.
U kogoś przeczytałam (może nawet tutaj) ,że dopiero jak zaczęła się czuć dobrze z samą sobą, to za kimś zatęskniła. Więc ja mogę uznać podobnie.
Robię co mi się podoba i tak już jakiś czas ale przydałaby się zmiana, bo wiem jaka będzie na nią reakcja.
Wszystko się kiedyś nudzi, jeśli ktoś mówi inaczej, to mu się nie wierzy.

oj kochanku, z tym nieokaleczeniem nie mogę się zgodzić. trzeba dużo przeżyć i zobaczyć i doświadczyć, żeby dojść do takich wniosków. one pewnie nie są uniwersalne, ale słuszne, akurat dla mnie.
na pewno zrozumiałam to dzięki mężczyźnie, z którym jestem, który jest przy mnie i mi wiele w życiu pokazał. też to, jak naprawdę kochać. jego, siebie i nas. to z czym weszłam w ten związek okazało się niczym, w stosunku do tego, co z niego dostaję. a na ironię wówczas wydawało mi się to szczytem. na tyle siebie znamy, na ile się poznaliśmy. prawda? :)
miłego weekendu.
o, skoro już się tu spotkałyśmy - pozdrawiam jo. właśnie u ciebie byłam :)